از بايع و مشترى يكديگر را جهت دين و حق خود مراقب مىباشند از اينرو به اين نام موسوم شده است . سوم : بيع نسيئه : و آن اين است كه ثمن داراى مهلت و فرجه بوده ولى مثمن حال و نقد باشد . چهارم : بيع سلف : كه از آن به سلم نيز تعبير مىكنند و آن به عكس بيع نسيئه است يعنى مثمن داراى مهلت بوده ولى ثمن حال است . اما حكم اين اقسام : حكم آنها اين است كه تمام صحيح و مشروع بوده به استثناى قسم دوم يعنى كالى به كالى و دليل بر فسادش دو امر است : الف : ورود نهى در اخبار . ب : وقوع اجماع و اتفاق علماء بر فساد آن . مؤلف گويد : مقصود از نهى حديثى است كه مرحوم شيخ الطائفه آن را در كتاب تهذيب طبع قديم ج 2 ص 131 به اين شرح نقل فرموده است : حسين بن سعيد از صفوان بن يحيى از منصور بن حازم قال سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن الرجل يكون له على الرجل طعام او بقر او غنم او غير ذلك فاتى المطلوب الطّالب ليبتاع منه شيئا قال لا يبيعه نسيا فامّا نقدا فليبعه بما شاء . متن : و إطلاق البيع يقتضي كون الثمن حالا و إن شرط تعجيله في متن العقد أكده ، لحصوله بدون الشرط ، فإن وقت التعجيل بأن شرط تعجيله في هذا اليوم مثلا